ولى خداوندى كه عالم به همه چيز است و گذشته و آينده « و ما كان و ما يكون » را مىداند ، گذشت زمان هيچ تغيير و دگرگونى در ذات مقدّسش ايجاد نمىكند ، چرا كه ما فوق زمان و مكان است . و از اين گذشته نسيان و فراموشى براى او مفهومى ندارد . چگونه ممكن است در كلام چنين كسى كمترين اختلاف و سخنان ضدّ و نقيض باشد . از مجموع آنچه در بالا آمد به خوبى مىتوان نتيجه گرفت كه امام ( ع ) با بيان رسا و تحليل دقيق و ظريفش مسألهء تصويب و تمسّك به قياس و استحسان و اجتهاد به رأى را بكلّى باطل مىكند و راه فرارى براى طرفداران آن باقى نمىگذارد ، زيرا خدا دين كاملى نازل كرده و قرآن ، جامع همهء نيازهاى انسانهاست و پيامبر كمترين كوتاهى در تبليغ آن نكرده و هرگز خداوند اختلاف را براى امّت اسلامى نپذيرفته و همه جا آنها را دعوت به اتّحاد و وحدت كرده است . بنا بر اين اعتقاد به صحّت آراى متناقض و تصويب فتاواى مختلف و همه را حكم واقعى الهى دانستن ، چه معنى و مفهومى مىتواند داشته باشد ، اين يك انحراف و اشتباه و گمراهى است نه يك واقعيّت ! نكته چگونه در قرآن همهء نيازها وجود دارد ؟ همان گونه كه در فراز بالا از اين خطبهء مهم تأكيد شده ، قرآن مجيد به صراحت آيات متعدّد ، بيانگر همهء امورى است كه مسلمانان تا دامنهء قيامت به آن نيازمندند . در احاديث اسلامى نيز اين موضوع با صراحت بيشترى بيان شده ، از جمله در حديثى از امام صادق ( ع ) مىخوانيم : « انّ اللّه تبارك و تعالى انزل فى القرآن تبيان كلّ شيء حتّى و اللّه ما ترك شيئا تحتاج اليه العباد ، حتّى لا